از سرنوشت؛ در به در به دنبال سرنوشت! نقد و بررسی سریال از سرنوشت

از سرنوشت؛ در به در به دنبال سرنوشت!

به قلم: جبار آذین (مدرس و منتقد سینما و تلویزیون)

پایگاه خبری نمانامه: فصل سوم مجموعه تلویزیونی “ازسرنوشت” روایت داستان زندگی هاشم و سهراب،کودکان پرورشگاهی در دوران جوانی است. این مجموعه در فصل نخست به کودکی، فصل دوم به نوجوانی و فصل سوم به جوانی دو کاراکتر اصلی سریال می پردازد. ازسرنوشت، راوی قصه زندگی انسان هایی است که قربانی رخدادهای تیره خانوادگی و اجتماعی شده و برای ادامه زندگی به مراکز بهزیستی و سازمان های مرتبط با آن سپرده می شوند.

سرپرستی،مراقبت و پرورش کودکان بدون سرپرست توسط بهزیستی و افراد خداپرست،کودکان تحت پوشش آن ها را در مسیر تازه و متفاوتی برای رقم زدن سرنوشتشان به همت و یاری خود آنها قرارمی دهد. دراغلب سریال های مشابه که با مضامین کودکان بدون سرپرست ساخته شده است،عمدتا به موضوع های آشنا و مکرر و غیرنوآور پذیرفتن شدن بعضی از این کودکان از سوی برخی خانواده ها پرداخته شده و چگونگی ورود و زندگیشان در خانواده جدید، دستمایه داستان قرارگرفته است، ولی در سریال مخاطب پسند انسانی و عاطفی از سرنوشت، سازندگان آن کوشیده اند، بر مبنای واقعیت های تلخ و شیرین زندگی، داستان سریال چیدمان شده و مخاطب با فراز و فرودهای زندگی شخصیتهای سریال که در هر گام خود، سرنوشت خویش را نوشته و اجرا می کنند، روبرو شود و این نکته مهم و ارزشمند و غیر تکراری این سریال است.

محمدرضا خردمندان، کارگردان سینما و تلویزیون،در فصل سوم از سرنوشت با بازیگیری خوب از بازیگران کم تجربه و حرفه ای سریال در کنار یکدیگر و هدایت آنها، اجرای هنری و تصویری منطبق بر سوژه های فیلمنامه و خط اصلی داستان سریال بر روی ریل واقعیت ها و رخدادهای ملموس اجتماعی و کارگردانی حساب شده، توانسته این فصل را هم به خوبی به تصویر کشد و از سریال از سرنوشت، مجموعه ای پر مخاطب و وجوان پسند بسازد.

فصل سوم این سریال، ماجراهای هاشم و سهراب و ورود آن ها به دنیای تاهل از کوچه باغ های عاشقانه را به تصویرکشیده است. به نظرمی رسد با روند سیما پسندی که سازندگان این سریال در پیش گرفته اند، بینندگان سیما، باید شاهد فصل های چهارم و پنجم از سرنوشت که احتمالا به دوران های میانسالی، پیری و شاید مرگ قهرمان های سریال خواهد پرداخت، باشند.

ازسرنوشت، همین قدر که به سرنوشت سریال های متوسط،کلیشه ای و سطحی تلویزیون دچار نشده و راه پسند مخاطب را هم درپیش گرفته، موفق است